Zgodnie z ustawą z dnia 24 listopada 2017 r. o usługach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, biuro podróży może wyłączyć swoją odpowiedzialność w sytuacjach gdy:

1) niezgodność została spowodowana wyłącznym działaniem lub zaniechaniem podróżnego;

2) winę za niezgodność ponosi podróżny;

3) winę za niezgodność ponosi osoba trzecia, niezwiązana z wykonywaniem usług turystycznych objętych umową o udział w imprezie turystycznej, a niezgodności nie dało się przewidzieć lub uniknąć;

4) niezgodność została spowodowana nieuniknionymi i nadzwyczajnymi okolicznościami.

Co ważne, ciężar obowiązku dowodowego spoczywa na biurze podróży. Należy pamiętać iż zasadniczo biuro podróży nie może opierać się na innych okolicznościach, które mogłyby wyłączyć odpowiedzialność niż wyżej wymienione.

W swoim najnowszym orzecznictwie Sąd Apelacyjny podkreśla, iż nie jest konieczne aby powód wykazał dochodzone roszczenie z odpowiedzialności deliktowej (wyrok SA we Wrocławiu z 3.02.2020r., I ACa 1231/19). Opierając się na uchwalonej przez Sejm ustawie o usługach turystycznych z 1997r., która de lege lata stanowiła implementację dyrektywy Rady UE wprowadzającą odpowiedzialność kontraktową biura podróży za szkody wyrządzone turystom, należy stwierdzić, iż organizator turystyczny odpowiada za niewykonanie lub nienależyte wykonanie umowy. Ponosi on wobec uczestnika wycieczki odpowiedzialność kontraktową na zasadzie ryzyka za szkodę na osobie z mocy art. 11a ust. 1 ustawy o usługach turystycznych w zbiegu z odpowiedzialnością deliktową (art.443  w zw. z art.415 k.c.). Przykładowo, za szkodę doznaną przez uczestnika wycieczki na basenie hotelowym biuro podróży będzie ponosiło odpowiedzialność, choć bezpośrednio będzie to hotelarz, za którego biuro podróży odpowiada na zasadzie ryzyka za niezapewnienie uczestnikowi wycieczki bezpieczeństwa pobytu na terenie ośrodka hotelowego.  

Bardzo trudno jest wskazać granice kiedy powstanie odpowiedzialność na podstawie kontraktu. Samo udowodnienie powstania szkody powoduje znaczne trudności ze względu na sytuacje, w których nie można jej obiektywnie określić.

Implementacja ustawy turystycznej niewątpliwie urealnia szanse konsumentów na efektywne dochodzenie swoich roszczeń. Przyczynia się ona do umożliwienia klientom dochodzenia odszkodowania, które nie zawsze zapewnia prawo polskie. Gwarantuje to wyższą jakość świadczenia, jakim jest udany wypoczynek, jak również harmonijnie rozwija myśl oraz ideę prawa Unii Europejskiej.

Autorka: Patrycja Bujakiewicz, studentka prawa UAM

Bibliografia:

  1. Ustawa z dnia 24 listopada 2017 r. o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych, Dz. U. 2017 poz. 2361
  2. Wyrok Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu z 3.02.2020 r., I ACa 1231/19
  3. Ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny, Dz.U. 1964 nr 16 poz. 93

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *