Wskazane postępowanie umożliwia skuteczne dochodzenie swoich roszczeń przez kontrahentów, realizujących interesy z firmami pochodzącymi z innych państw Unii Europejskiej. Niejednokrotnie mają miejsce sytuacje, gdy któraś z firm mieszczących się na terenie Unii Europejskiej nie zapłaci za dostarczony towar, czy wykonaną pracę. Aby skutecznie egzekwować swoje należności, sprawę należy skierować do Sądu, który posiada możliwość jej rozpatrzenia w oparciu o europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń. 

Co to jest europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń

Europejskie postępowanie w sprawie drobnych roszczeń doprowadza do uproszczenia i przyspieszenia przebiegu sprawy, dotyczącej drobnych roszczeń w sprawach transgranicznych oraz zmniejszenia kosztów tych postępowań. Opiera się ono o standardowe formularze. Prowadzone jest w sposób pisemny, chyba że sąd dojdzie do wniosku na określonym etapie sprawy, iż dopuszcza możliwość przeprowadzenia rozprawy. Rozporządzenie określa również terminy, na dokonywanie czynności zarówno przez strony jak i przez Sąd. Również sama procedura ułatwia uznawanie i wykonywanie orzeczenia, które zostało wydane w innym państwie członkowskim w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń.  

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń obejmuje swoim zakresem sprawy cywilne oraz handlowe w sytuacji, gdy wartość przedmiotu sporu nie przekracza 5 000,00 euro w momencie, w którym pozew wpływa do Sądu. 

Możliwość przeprowadzenia Europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń posiadają wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej – oprócz Danii. Umożliwia ono przede wszystkim dochodzenie roszczeń pieniężnych o charakterze transgranicznym (tj. w sytuacji, gdy przynajmniej jedna ze stron ma miejsce zamieszkania lub miejsce stałego pobytu w państwie członkowskim innym niż państwo, w którym znajduje się sąd rozpatrujący sprawę).

We wskazanym postępowaniu wybór jurysdykcji ma miejsce przy zastosowaniu rozporządzenia 1215/2012. Jednakże ogólna zasada głosi, że osoby które mają miejsce zamieszkania na terytorium danego Państwa Członkowskiego mogą być pozywane przed Sąd tego Państwa. 

Aby postępowanie mogło rozpocząć bieg, należy złożyć do właściwego sądu pozew na urzędowym formularzu, za pośrednictwem poczty lub innych środków komunikacji, takich jak faks lub poczta elektroniczna, akceptowanych przez państwo członkowskie, w którym sprawa rozpoczyna swój bieg. Do formularza pozwu należy dodatkowo dołączyć opis dowodów uzasadniających stanowisko powoda. 

Po otrzymaniu pozwu przez Sąd, dokonuje on sprawdzenia:

  • Czy pozew spełnia zakres zastosowania rozporządzenia nr 861/2007;
  • Czy sprawa ma charakter transgraniczny;
  • Czy dochodzone pozwem roszczenie stanowi roszczenie pieniężne o oznaczonej wysokości, które jest wymagalne w chwili wniesienia pozwu;
  • Czy sąd jest właściwy do rozpoznania sprawy;
  • Czy pozew spełnia wymagania formalne – tj. w szczególności czy został złożony na formularzu, czy zawarto w nim wszystkie informacje niezbędne do wydania orzeczenia w ramach europejskiego postępowania w sprawie drobnych roszczeń.

W przypadku, gdy powództwo okaże się bezzasadne lub niedopuszczalne, pozew zostanie zwrócony. 

Pozwany po dostarczeniu mu odpisu pozwu, składa odpowiedź na pozew i dołącza do niej wszelkie dokumenty uzupełniające.

Dalej, sąd prześle powodowi kopię odpowiedzi pozwanego oraz wyda stosowne orzeczenie w sprawie. Sąd może również: 

  • zażądać od stron przedstawienia dalszych szczegółowych informacji dotyczących sprawy
  • przeprowadzić postępowanie dowodowe;
  • wezwać strony na rozprawę, która odbędzie się w terminie 30 dni od wezwania.

Zasadą jest, że wszczynając postępowanie sądowe należy uiścić stosowną opłatę od pozwu. W różnych krajach UE mogą obowiązywać różne stawki. W polskim sądzie pobierana jest opłata stała w wysokości 100 zł. 

Postępowanie w sprawie drobnych roszczeń jest postępowaniem pisemnym. Oznacza to, że do sądu należy decyzja, czy w celu ustalenia stanu faktycznego pomocne będzie przeprowadzenie rozprawy. Należy jednak podkreślić, że Sąd zarządza przeprowadzenie rozprawy tylko wtedy, gdy uzna to za niezbędne, w celu rozstrzygnięcia kwestii spornych dotyczących faktów, których nie można rozstrzygnąć w inny sposób, np. przez zwrócenie się do jednej ze stron lub obydwu stron o dostarczenie informacji dodatkowych, lub jeżeli wnosi o to jedna ze stron. Oznacza to, że sąd podejmuje decyzję dotyczącą przeprowadzenia rozprawy dla każdej sprawy odrębnie, przy uwzględnieniu konkretnych faktów dotyczących sporu oraz informacji dostępnych sądowi i możliwych do zdobycia przez sąd bez przeprowadzania rozprawy.

Orzeczenie wydane przez Sąd podlega wykonaniu w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej – z pominięciem wszelakich dodatkowych kwestii formalnych – na podstawie zaświadczenia wydanego przez sąd (które może wymagać tłumaczenia na język innego państwa członkowskiego) i odpisu orzeczenia. Jedyny możliwy powód odmowy wykonania orzeczenia w innym państwie członkowskim to sytuacja, w której byłoby ono sprzeczne z innym orzeczeniem wydanym w innym państwie członkowskim i dotyczącym tych samych stron. Orzeczenie podlega wykonaniu zgodnie z przepisami krajowymi i procedurami państw członkowskich, w których dochodzi do wykonania.

Autor: Paweł Klich

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *